

Tussen droom en dissociatie: Wanneer fantasie een schuilplaats wordt voor jeugdtrauma
Begrijpen waarom je zenuwstelsel voor een schuilplaats in je hoofd kiest. Soms vat een liedje precies samen wat er diep vanbinnen gebeurt. In het nummer Indigo van Sam Barber zingt hij: "My head’s in the clouds, but I don’t feel close to the sun." Voor mij is dit een treffende beschrijving van hoe het voelt om te overleven via je hoofd. Je zit in de wolken — in je eigen veilige wereld — maar je ervaart geen warmte. Je bent er wel, maar je bent niet aanwezig. Je vlucht weg,
3 minuten om te lezen


De onzichtbare sporen van een intense transitie. Herstel na trauma.
Waarom een warm bad niet genoeg is. Ik schrijf dit niet zomaar. Ik schrijf dit omdat ik het zelf voelde, diep in mijn lijf, na de komst van Géraume. Ondanks mijn achtergrond in lichaamswerk, overviel het me. Er zat een zwaarte in mijn bekkenbodem die ik niet kende. Mijn menstruatie kwam terug, heviger en pijnlijker dan voorheen. Maar het was meer dan fysieke last: ik was het contact met mijn eigen vrouwelijkheid in die regio kwijt. Mijn bekken, ooit mijn zachte krachtcentrum,
4 minuten om te lezen


Waarom mijn yogastudio moest falen om écht te kunnen beginnen.
Mijn verhaal Ik ben Florence. Al van kinds af aan gefascineerd door wat een mens drijft. Die nieuwsgierigheid leidde me via mijn studie Wellbeing- & Vitaliteitsmanagement naar een belangrijk inzicht: welzijn zit niet alleen in je hoofd. Je lichaam vertelt het échte verhaal. Misschien wel het belangrijkste verhaal. Om dat verhaal te leren lezen, trok ik naar Bali. Tijdens een Yoga Teacher Training leerde ik van Indische leraren dat yoga geen gymnastiek is om leniger te worden.
2 minuten om te lezen




