De onzichtbare sporen van een intense transitie. Herstel na trauma.

Waarom een warm bad niet genoeg is.

Ik schrijf dit niet zomaar. Ik schrijf dit omdat ik het zelf voelde, diep in mijn lijf, na de komst van Géraume.

Ondanks mijn achtergrond in lichaamswerk, overviel het me. Er zat een zwaarte in mijn bekkenbodem die ik niet kende. Mijn menstruatie kwam terug, heviger en pijnlijker dan voorheen. Maar het was meer dan fysieke last: ik was het contact met mijn eigen vrouwelijkheid in die regio kwijt. Mijn bekken, ooit mijn zachte krachtcentrum, voelde plotseling puur functioneel. Het had 'gewerkt', het had moeten presteren, en nu voelde de stevigheid en de oerkracht weg.

Misschien herken je dat. Dat je lichaam na de bevalling voelt als een huis waar net een storm doorheen is geraasd, terwijl iedereen aan de voordeur staat te juichen over de baby.

De paradox van de 'Blije Gebeurtenis'.

Vaak denken we dat stress alleen voortkomt uit negatieve ervaringen. Maar de wetenschap vertelt ons iets anders. De bekende schaal van Holmes en Rahe toont aan dat ook positieve gebeurtenissen — zoals het krijgen van een kind — enorm hoog scoren op de lijst van stressvolle life-events.

Zelfs als alles goed gaat, zorgt de enorme transitie voor een mentale en fysieke ballast. Je hoeft dus niet te verklaren waarom je je overweldigd voelt; je zenuwstelsel reageert simpelweg op een immense verandering.

Het stille trauma in onze cellen.

Bij het woord trauma denken we vaak aan grote, schokkende gebeurtenissen. Maar in de kern is trauma vaak veel subtieler. Stel je voor dat je je enkel verstuikt. Als je dat niet goed laat genezen, blijft die plek jarenlang een zwakke schakel. Je lichaam past zich onbewust aan; je gaat anders lopen om de pijn te ontwijken. Die verstuiking zet zich vast in je weefsel.

Waarom zou dat anders zijn na een zwangerschap? Je hebt negen maanden lang een marathon gelopen. Je botten zijn uitgezet, je organen zijn verschoven, je hormonen hebben een rollercoaster gemaakt. En uiteindelijk heb je de meest immense taak volbracht die een menselijk lichaam kan doen: je hebt leven geschonken. Je hebt een nieuwe ziel geboren laten worden.

Dat is magisch. Woorden schieten tekort om de grootsheid daarvan te beschrijven. Maar hoe wonderlijk het ook is, het is een impact van jewelste op je lijf.

Dit is niet alleen fysiek, maar ook emotioneel. Luc Swinnen schrijft in zijn boek 'Versterk je nervus vagus':

"Als je iets meemaakt en tegelijk een sterke emotie voelt, slaat je geheugen dat extra goed op. En ook de vagus houdt dat bij. Een trauma kan de vagus gedurende een heel mensenleven blijven prikkelen."

De illusie van even herstellen.

We weten dat we voor onszelf moeten zorgen. Familie neemt de baby even over, je partner laat een warm bad vollopen. Heerlijk, en absoluut nodig. Maar is het genoeg om écht te herstellen?

In veel oosterse tradities bestaat de 'Gouden Maand'. Vrouwen nemen 40 dagen absolute rust om hun systeem te resetten. In het Westen zijn we dat verleerd. We moeten ons meteen herpakken. Maar je hormoonbalans herschrijven en je zenuwstelsel kalmeren kost tijd. Ik vraag me vaak af: hoeveel vrouwen lopen er jaren later nog rond met een onverwerkte 'trauma' in hun baarmoeder of bekken?

Signalen die we negeren.

Trauma hoeft geen open wonde te zijn. Het kan zich fluisterend vastzetten in je dagelijkse leven:

• Je heupen blijven stijf en stram.

• Je hebt last van je schouderbladen of bovenrug na de borstvoedingsperiode.

• Je ervaart hevigere menstruatieklachten of een veranderde cyclus.

• Je voelt weerstand of een gebrek aan veiligheid in je eigen bekken.

  
  

Soms dragen we zelfs niet alleen ons eigen verhaal. Soms resoneert in jouw ervaring de echo van hoe je zélf geboren bent. Generaties aan opgeslagen spanning die via de navelstreng onbewust kunnen worden doorgegeven — een generationeel trauma dat wacht om doorbroken te worden.

De biologie van herstel.

Wetenschappelijk onderzoek laat zien dat een bevalling door het lichaam als een intense schok kan worden ervaren, ongeacht of de medische controles "in orde" zijn. Je zenuwstelsel kan in een overlevingsstand blijven staan (fight, flight of freeze), waardoor spierspanning, vermoeidheid en een veranderd lichaamsgevoel blijven voortbestaan.

Dit is geen inbeelding. Het is je brein dat je probeert te beschermen door continu op gevaar te scannen. Behandelingen zoals ademwerk en lichaamsgerichte therapie helpen om die opgeslagen spanning los te laten. Via zachte beweging en aandacht voor je grenzen leer je je lichaam weer te bewonen.

Landen in je lijf

Herstel begint niet met hard werken, maar met zakken. Met het erkennen dat jouw lichaam, na alles wat het heeft doorstaan, weer een veilige haven mag worden. Je bent niet kapot; je bent aan het herstellen.

Geef jezelf de tijd. Geef jezelf de adem.

Welkom bij Rooted Within, waar we de weg terug naar binnen wandelen.

Liefs,Florence

#Uitnodiging voor vandaag:

Leg vanavond, als je in bed ligt, één hand op je hart en één hand op je onderbuik. Adem 5 tellen in naar je hart, en adem 7 tellen uit terwijl je je voorstelt dat de spanning in je bekken wegstroomt in de matras. Zeg zachtjes tegen jezelf: "Ik ben hier, en ik ben veilig."